Dzień Męczeństwa Duchowieństwa Polskiego obchodzony jest corocznie 29 kwietnia. Upamiętnia on kapłanów, zakonników i siostry zakonne, którzy ponieśli śmierć lub byli prześladowani w czasie II wojny światowej, szczególnie w niemieckich obozach koncentracyjnych.
Data ta nie jest przypadkowa – nawiązuje do wyzwolenia obozu KL Dachau w 1945 roku. To właśnie tam przetrzymywano największą liczbę duchownych wśród wszystkich obozów nazistowskich. Szacuje się, że przez Dachau przeszło ponad 2700 duchownych, z czego ogromną część stanowili Polacy. Wielu z nich zginęło w wyniku głodu, chorób, eksperymentów medycznych oraz brutalnego traktowania.
Dzień ten został ustanowiony przez Konferencja Episkopatu Polski w 2002 roku jako wyraz pamięci i wdzięczności wobec tych, którzy pozostali wierni swojej misji duszpasterskiej mimo skrajnie trudnych warunków. Duchowni w obozach często potajemnie odprawiali msze święte, spowiadali i podtrzymywali współwięźniów na duchu, ryzykując przy tym własne życie. Męczeństwo polskiego duchowieństwa jest ważnym elementem historii Kościoła i narodu. Przykłady takie jak św. Maksymilian Maria Kolbe, który oddał życie za współwięźnia w obozie Auschwitz-Birkenau, stały się symbolem heroicznej miłości bliźniego i poświęcenia.
Dzień Męczeństwa Duchowieństwa Polskiego przypomina, że historia nie jest jedynie zbiorem faktów, lecz także świadectwem ludzkiej wiary, odwagi i niezłomności. Pamięć o tych, którzy oddali życie za swoje przekonania, pozostaje ważnym elementem tożsamości narodowej i duchowej Polski.