Kościół 29 czerwca obchodzi uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła – dwóch wielkich świadków Chrystusa, których życie ukazuje, że Bóg powołuje ludzi o różnych charakterach, doświadczeniach i drogach życiowych, aby realizowali jedno dzieło – głoszenie Ewangelii i budowanie Kościoła.
Choć Piotr i Paweł nigdy nie stanowili jednego zespołu misyjnego, a ich drogi nieraz się różniły, łączyło ich bezgraniczne oddanie Chrystusowi. Ich wspólne święto przypomina, że jedność Kościoła nie polega na jednakowości, lecz na wspólnym zakorzenieniu w Jezusie Chrystusie.
Piotr – skała zbudowana na łasce
Ewangelie przedstawiają Szymona Piotra jako człowieka spontanicznego, odważnego, ale jednocześnie słabego. To właśnie jego i jego brata Andrzeja, kiedy zanurzali swoje sieci w Jeziorze Galilejskim, Jezus powołał, mówiąc: „Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi” (Mt 4, 19). Najważniejszym momentem w życiu Piotra było wyznanie wiary pod Cezareą Filipową. Na pytanie Jezusa: „A wy za kogo Mnie uważacie?”, Piotr odpowiedział: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego” (Mt 16, 16). W odpowiedzi Chrystus wypowiedział słowa, które stały się fundamentem rozumienia misji Piotra: „Ty jesteś Piotr [czyli Skała] i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. Tobie dam klucze królestwa niebieskiego…” (Mt 16, 18–19). Nie oznaczało to jednak, że Piotr był człowiekiem doskonałym. Kilka godzin przed męką Jezusa trzykrotnie zaparł się swojego Mistrza (Łk 22, 54–62). Ewangelia pokazuje jednak niezwykłą moc Bożego miłosierdzia. Po zmartwychwstaniu Jezus nie wypomina Piotrowi jego upadku, lecz trzykrotnie pyta: „Czy miłujesz Mnie?” (J 21, 15–17). Każdej odpowiedzi towarzyszy nowe powierzenie misji: „Paś baranki moje… paś owce moje”. Kościół widzi w tej scenie nie tylko przebaczenie, ale również potwierdzenie pasterskiej odpowiedzialności Piotra za całą wspólnotę wierzących. Jest to przypomnienie, że Bóg nie wybiera ludzi dlatego, że są bezbłędni, ale dlatego, że potrafią Mu zaufać.
Paweł – moc łaski przemieniającej serce
Historia Pawła jest jednym z najpiękniejszych świadectw Bożego działania. Jako gorliwy faryzeusz prześladował chrześcijan, przekonany, że broni czystości wiary Izraela. Wszystko zmieniło się w drodze do Damaszku. Jak opisują Dzieje Apostolskie (Dz 9, 1–19), objawił mu się zmartwychwstały Chrystus: „Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz?”
To spotkanie całkowicie odmieniło jego życie. Dawny prześladowca stał się gorliwym apostołem narodów. Przemierzył tysiące kilometrów, zakładając wspólnoty chrześcijańskie i głosząc Ewangelię w świecie pogańskim. W swoich listach wielokrotnie podkreślał, że źródłem jego siły nie są własne zdolności, lecz łaska Boga: „Za łaską Boga jestem tym, czym jestem” (1 Kor 15, 10) oraz „Moc bowiem w słabości się doskonali” (2 Kor 12, 9). Paweł uczy, że chrześcijaństwo nie jest jedynie zbiorem zasad moralnych, ale żywą relacją z Chrystusem. Dlatego z przekonaniem wyznaje: „Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2, 20).
Dwie drogi prowadzące do jednego celu
Piotr był świadkiem ziemskiego życia Jezusa. Towarzyszył Mu od początku publicznej działalności aż do wydarzeń paschalnych. Paweł natomiast poznał Chrystusa już jako Zmartwychwstałego. Jeden reprezentuje ciągłość wspólnoty apostolskiej, drugi dynamizm misyjnego głoszenia Ewangelii wszystkim narodom. Ich życie pokazuje, że Kościół potrzebuje zarówno pasterzy troszczących się o jedność wspólnoty, jak i ewangelizatorów odważnie wychodzących na peryferie świata. Choć między Piotrem i Pawłem dochodziło do różnicy zdań – o czym wspomina sam Paweł w Liście do Galatów (Ga 2, 11–14) – potrafili postawić ponad osobiste spory dobro Ewangelii. Jest to ważna lekcja także dla współczesnego Kościoła: jedność nie oznacza braku różnic, lecz wspólne szukanie woli Chrystusa.
Świadectwo aż po męczeństwo
Według starożytnej tradycji obaj apostołowie ponieśli śmierć męczeńską w Rzymie podczas prześladowań za cesarza Nerona. Piotr został ukrzyżowany głową w dół, ponieważ uważał się za niegodnego umrzeć w taki sam sposób jak jego Mistrz. Paweł, jako obywatel rzymski, poniósł śmierć przez ścięcie mieczem. Ich męczeństwo jest świadectwem, że wiara nie kończy się na słowach. Obaj pozostali wierni Chrystusowi aż do końca, wypełniając to, o czym sam Paweł napisał pod koniec życia: „W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem” (2 Tm 4, 7).
Każdy ochrzczony otrzymuje własne powołanie
Od pierwszych wieków Kościół czci ich wspólnie jako filary wiary i wzory apostolskiej odwagi. Uroczystość obchodzona jest 29 czerwca już od III wieku i przypomina o jedności Kościoła budowanej na fundamencie świadectwa apostołów. Ich przykład zachęca każdego z nas do postawienia sobie pytania: na jakim fundamencie budujemy własne życie? Święci Piotr i Paweł pokazują, że Bóg działa zarówno przez ludzką słabość, jak i przez odwagę, przemieniając serca tych, którzy Mu zaufają.
Jednocześnie uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła przypomina, że każdy ochrzczony otrzymuje własne powołanie. Jedni są wezwani do przewodzenia wspólnocie, inni do głoszenia Ewangelii słowem i przykładem życia, jeszcze inni do cichej i wiernej służby w rodzinie czy miejscu pracy.
Piotr uczy nas zaufania mimo własnych słabości. Paweł przypomina, że żaden człowiek nie jest tak daleko od Boga, aby nie mógł zostać przemieniony przez Jego łaskę. Obaj pokazują, że świętość nie polega na braku błędów, lecz na nieustannym odpowiadaniu na Boże wezwanie.
Niech ich świadectwo umacnia naszą wiarę, zachęca do odważnego wyznawania Chrystusa i przypomina, że Kościół budowany jest przez ludzi, którzy – mimo własnych ograniczeń – pozwalają prowadzić się Duchowi Świętemu.
Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła jest świętem patronalnym Bazyliki Archikatedralnej i Miasta Poznania. W poniedziałek 29 czerwca sumie odpustowej o godz. 10.00 w poznańskiej Katedrze będzie przewodniczyć arcybiskup Wiesław Śmigiel, metropolita szczecińsko-kamieński.
W naszej Bazylice Kolegiackiej Msze św. tego dnia o godz. 7.00, 8.30, 10.00 i 18.30.
Święci Apostołowie Piotrze i Pawle – módlcie się za nami.