Niedzielą Palmową rozpoczęliśmy właśnie Wielki Tydzień – najważniejszy czas w roku liturgicznym. Jest to okres szczególnej refleksji nad męką, śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa Chrystusa oraz czas przygotowania duchowego do najważniejszych świąt w tradycji chrześcijańskiej. Wielki Tydzień prowadzi wiernych przez najważniejsze wydarzenia historii zbawienia: od triumfalnego wjazdu Jezusa do Jerozolimy aż po Jego zmartwychwstanie. Każdy dzień ukazuje inny wymiar relacji Boga z człowiekiem – miłość, zdradę, cierpienie, ofiarę i ostateczne zwycięstwo życia. Jest to czas szczególnej refleksji nad wiernością wobec Boga, sensem cierpienia, wartością przebaczenia i nadzieją płynącą ze zmartwychwstania.
Wielki Tydzień rozpoczyna Niedziela Palmowa, która upamiętnia uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy. Tego dnia wierni przynoszą do kościołów palmy – symbol radości, zwycięstwa i nadziei. Szczególne znaczenie mają trzy ostatnie dni Wielkiego Tygodnia, czyli Triduum Paschalne.
Dziś przeżywamy Poniedziałek Wielkiego Tygodnia. Czytania kierują naszą uwagę na namaszczenie Jezusa w Betanii (J 12, 1–11). Maria namaszcza stopy Jezusa drogocennym olejkiem, co zapowiada Jego śmierć i pogrzeb. Gest ten jest znakiem bezinteresownej miłości, oddania i wiary. Kontrastuje on z postawą Judasza, który – kierując się chciwością – krytykuje zachowanie Marii. Liturgia tego dnia podkreśla więc wybór pomiędzy autentyczną miłością a zdradą, wiernością a egoizmem.
Natomiast pierwsze czytanie pochodzi z Księgi Izajasza (Iz 42, 1–7) i przedstawia kolejną pieśń o Słudze Pańskim: „Oto mój Sługa, którego podtrzymuję, Wybrany mój, w którym mam upodobanie”. Sługa Pański zostaje ukazany jako ten, który przynosi sprawiedliwość narodom, jest światłością i przymierzem dla ludzi. To odniesienie do Chrystusa, który przynosi zbawienie wszystkim ludziom. Gest Marii z Ewangelii św. Jana, namaszczającej Jezusa, wpisuje się w tę zapowiedź – wskazuje na Jego mesjańską misję oraz przygotowanie do ofiary.
W codziennym zabieganiu znajdźmy dziś czas na refleksję nad wartością daru z siebie oraz nad postawą wdzięczności wobec Chrystusa, który jest „moim światłem i zbawieniem moim” (Ps 27, 1). Pomyślmy nad zbawczym planem Boga, którego częścią jesteśmy także my.