3 sierpnia Kościół wspomina świętą Lidię z Tiatyry – pierwszą mieszkankę Europy, o której Pismo Święte mówi, że przyjęła chrzest dzięki nauczaniu św. Pawła. Jej historia, choć opisana zaledwie w kilku wersetach Dziejów Apostolskich, pozostaje niezwykle inspirująca.
Około roku 55 do Filippi zawitał Paweł z Tarsu, nazywany Apostołem Narodów. W Filippi prawdopodobnie nie było synagogi i Lidia, jako osoba pobożna, w szabat wraz z innymi bogobojnymi kobietami gromadziły się nad rzeką poza miastem – gdzie po raz pierwszy Paweł ją spotkał i nauczał. „W szabat wyszliśmy za bramę nad rzekę, gdzie – jak sądziliśmy – było miejsce modlitwy. I usiadłszy rozmawialiśmy z kobietami, które się zeszły” (Dz 16, 13).
Lidia pochodziła z Tiatyry w Azji Mniejszej (współczesny Akhisar w Turcji), miasta słynącego z zaawansowanych technik farbiarstwa, lecz mieszkała w Filippi (dzisiejsze ruiny k. Krinides) w Macedonii. Zajmowała się handlem purpurą. Purpura była tkaniną luksusową, którą chętnie nosili Rzymianie jako część ubioru – purpurowe tkaniny były zarezerwowane dla cesarzy, arystokracji i wyższych urzędników rzymskich. Lidia była więc osobą zamożną, prawdopodobnie zarządzała znacznym majątkiem i warsztatem rzemieślniczym
Jednocześnie Ewangelista Łukasz podkreśla, że była „bojącą się Boga” (określano tak prozelitów żydowskich, którzy nie wypełniali wszystkich przepisów Prawa Mojżeszowego), czyli szczerze poszukiwała prawdy i oddawała cześć jedynemu Bogu, choć nie należała jeszcze do wspólnoty chrześcijańskiej.
Przełomowym momentem w życiu Lidii okazało się właśnie spotkanie ze św. Pawłem podczas jego drugiej podróży misyjnej. To właśnie wtedy, nad rzeką – jak zapisują Dzieje Apostolskie – „Pan otworzył jej serce, tak że uważnie słuchała słów Pawła” (Dz 16, 14).
Owocem tego spotkania było przyjęcie chrztu przez Lidię i cały jej dom. Zaraz po chrzcie zaprosiła Pawła oraz jego towarzyszy do swojego domu, nalegając, aby przyjęli jej gościnność. Dom Lidii stał się miejscem spotkań pierwszej wspólnoty chrześcijańskiej w Filippi, a według tradycji można go uznać za pierwszy „Kościół domowy” na kontynencie europejskim.
Biblia nie przekazuje dalszych szczegółów z jej życia, jednak Lidia pozostawia wymowne świadectwo – jej wiara nie zatrzymała się na osobistym nawróceniu, ale przerodziła się w konkretne czyny – otwartość, gościnność i gotowość wspierania rodzącego się Kościoła. To właśnie w jej domu misjonarze znaleźli bezpieczne miejsce odpoczynku i pracy apostolskiej.
Święta Lidia przypomina współczesnym chrześcijanom, że świętość rodzi się z uważnego słuchania Boga i odwagi odpowiadania na Jego wezwanie. Nie była apostołem ani męczennicą. Była kobietą pracującą, prowadzącą własny dom i przedsiębiorstwo. To właśnie w codzienności potrafiła zrobić miejsce dla Chrystusa, a potem otworzyć drzwi swojego domu dla innych.
Święta Lidia jest patronką farbiarzy i osób związanych z rzemiosłem włókienniczym.
Współcześnie inspiruje przedsiębiorców i osoby pracujące w handlu, przypominając o etyce zawodowej i wykorzystywaniu sukcesu materialnego do celów wyższych. Jest symbolem kobiety niezależnej, która potrafiła połączyć życie zawodowe z głęboką wiarą.
W ikonografii św. Lidia często przedstawiana jest z belami drogocennych tkanin lub w scenie chrztu nad rzeką, której opis przekazał św. Łukasz. Jej postać przypomina o ogromnej roli kobiet w ewangelizacji świata antycznego i budowaniu fundamentów Kościoła w Europie.
Jej wspomnienie liturgiczne zostało wprowadzone do Martyrologium Rzymskiego w XVI wieku przez kardynała Cezarego Baroniusza.